خانه دوست کجاست ؟ در فلق بود که پرسید سوار

 آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت

نرسیده به درخت

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر بدر می آرد

 پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی

و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد

در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه نور

 و از او می پرسی

خانه دوست کجاست؟
  

                                                                      سهراب سپهری

"مردي دختري سه ساله اي داشت روزي مرد به خانه آمد

و ديد دخترش گرانترين كاغذ زرورق

كتابخانه او را براي آرايش يك جعبه كو دكا نه

هدر دا ده است.

مرد دخترش را به خاطر اينكه زرورق را براي

آراستن يك جعبه بي ارزش هدر داده

تنبيه كرد و دختر كوچك آن شب با گريه به بستر رفت

و خوابيد.

روز بعد وقتي از خواب بيدار شد ديد

دخترش بالاي سرش نشسته و

آن جعبه زرورق شده را به سمت او دراز كرده است.

مرد تازه متوجه شد كه آن روز روز تولدش است

و دخترش زرورق ها را

براي هديه تولدش مصرف كرده است.

او با شرمندگي دخترش را بوسيد و جعبه را

از او گرفت و درب آن را باز كرد.

اما با كمال تعجب ديد كه جعبه خالي است.

مرد دوباره به دخترش پرخاش كرد كه جعبه خالي هديه نيست

و بايد چيزي درون آن قرار داده مي شد.

اما دخترك با تعجب به پدر خيره شد

و به او گفت :نزديك به هزار تا بوسه

در داخل جعبه قرار داده است تا پدر هر وقت دلتنگ شود

با باز كردن جعبه يكي از اين بوسه ها را مصرف كند..

مي گويند پدر آن جعبه را هميشه همراه خود داشت

و هر روز كه دلش مي گرفت

درب آن جعبه را باز مي كرد و به طور عجيبي آرام مي شد. "

**********************************************************************************************************

زندگي زيباست دوست من

اگر باور نمي كني , لحظه اي را تصور كن كه

آدامست مي پرد توي گلويت , نفست مي گيرد و صورتت سياه مي شود

و حس مي كني الان است كه بميري داغ ميشوي و همه جاي تنت 

را عرق سردي مي پوشاند

دستت را به هر چيز كه نزديكت باشد چنگ ميزني و چشمانت از

حدقه مي زند بيرون آنوقت كسي مي زند به پشت , " گرومب " و همان تكه 

 كوچك آدامس از حلقومت مي پرد بيرون و بعد ,

با تمامي وجودت نفسي عميق ميكشي

و اگر ذره اي احساس داشته باشي حس مي كني كه

زندگي چقدر زيباست ...

عشق زيباست دوست من

وقتي خسته از كار مي آيي خانه

همسرت , يك ليوان چاي داغ برايت ميريزد

و يك ليوان هم براي خودش

چاي را كه مي خواهي بخوري , قند پيدا نمي كني براي خوردن و همسرت ,

 با دست جلوي دهانش را ميگيرد و مي گويد : واي , قند نداريم ...

و تو مي خندي و مي گويي : - چاي تلخش خوشمزه تره و

 وقتي هر دو چاي تلخ مي خوريد و تو با صداي بلند مي خندي , همسرت انگشتش

را مي گذارد روي لبت و مي گويد :

... - هيس ، دخترمون تازه خوابيده

تنهايي زيباست دوست من

مثل همان لحظه اي كه توي اتاقت تنها نشسته اي , و آدامست را باد مي كني

آنقدر كه اندازه يك بادكنك مي شود و بعد مي تركد و مي چسبد به تمام صورت

و تو خنده ات ميگيرد و آهسته لايه هاي نازك آدامس را از روي پوست صورتت ,

 بر مي داري ...

مرگ زيباست دوست من لحظه اي را تصور كن كه نشسته اي روي صندلي

دستهايت را چين و چروك و غبار گذشت زمان پوشانده است

و قلبت , خسته از تپيدن , سرش درد مي كند

صداي خنده چند كودك از حياط خانه به گوش مي رسد

و تو با چشم هاي بسته , خواب روزهاي جواني ات را مي بيني

خواب مي بيني دوباره جوان شده اي و اين بار جواني ات با گذشته هم فرق مي كرد

هر قدمت , مثل پريدني مي ماند بلند و سبك چند قدم مي دوي و بعد ,

شناور و سبكبال , روي ابرها غلت مي زني ديگر ديسك كمر و تنگي

 شريان , اذيتت نمي كند

و چشم هايت هم خوب , همه چيز را درك مي كند

            زپشت میله های سردوتیره

 به آنانی التماس کن

       که آوای قدم هایت رابر روی برگ های باران زده پائیزی می شنوند

         ودهانه کفشت را،که مانند بندبند دستانت دهان وانموده اند،دیده اند

فرياد نزن اي عاشق من صدايت را درون قلب خود مي شنوم

      درد را در چهره ي عاشق تو با ذهن خود مي نگرم

  یه دختر کوری توی این دنیا نامرد زندگی می کرد .

این دختره یه دوست پسر داشت که عاشقه اون بود . 

  دختره همیشه می گفت اگه من چشامو داشتم

 و بینابودم همیشه با اون می موندم. 

 یه روز یکی پیدا شد که به اون دختر چشاشو بده .

 وقتی دختره بینا شد دید که دوست پسرش کوره . 

  بهش گفت من دیگه تو رو نمی خوام برو.

پسره با ناراحتی رفت ویه لبخند تلخ بهش زد 

  و گفت:  **مراقب چشمهای من باش** 

 (خواب وخیال، ویک مشت خاطره های گذشته و

یک سلسه اوهام آینده،رشتهء اتصال  این دو زمان

 حال است،این رشته به قدری کوتاه و غیر محسوس

 است که حتی چشمان موشکاف از دیدن آن عاجز

 است، رشتهء ضعیفی که از گذشته عبور کرده وبه آینده

 می لغزد، چیزی به خاطر افزوده و از اوهام می کاهد) 

هر  رفتنی رسیدن نیست؛ اما برای رسیدن،راهی جز رفتن نیست.

اگر درياي دل آبیست...تويي فانوس زيبايش...                                                                 

اگر آينه يك دنياست...تويي معناي دنيايش...                                                                  

تو يعني دسته‌اي گل را....ز آن سوي افق چيدن..                                                          

تو يعني پاكي باران.... تو يعني لذت ديدن...                                                                    

تو يعني يك شقايق ...به يك پروانه بخشيدن...                                                               

تو يعني از سحر تا شب به زيبايي درخشيدن.. .                                                               

تو يعني يك كبوتر را ز تنهايي رها كردن...                                                                        

خداي آسمان‌ها را... به آرامي صدا كردن...                                                                     

تو يعني مثل نيلوفر هميشه مهربان بودن...                                                                       

تو يعني باغي از مريم...تو يعني كهكشان بودن....                                                               

تو يعني چتري از احساس براي قلب باراني...                                                                  

تو يعني پيك آزادي....براي روح زنداني...                                                                          

تو يعني در زمستان‌ها... به فكر پونه افتادن...                                                                   

تو يعني روح باران را...متين و ساده بوسيدن...                                                                    

و يا در پاسخ يك لطف... به روي غنچه خنديدن...                                                                 

اگرچه دوري از اينجا...تو يعني اوج زيبايي...                                                                       

كنارم هستي و هر شب ... به خوابم باز مي‌آيي...                                                            

خدایا!

من در کلبهء فقیرانهء خود

                             چیزی رادارم

که تو در عرش کبریای خود نداری

                         من چون تویی دارم

  وتو چون خود نداری  

                             ( امام زین العابدین)

همه ی ما وارثیم وارث عذاب عشق

سهم آن کس بیشتره که شد خراب عشق

سوختن وفریاد زدنه اینه رمز و راز عشق

وقت از خود مردنه لحظهء آغاز عشق 

غروب شد

گلها هرگز خیانت نمی کنند . . .

نگران شکست خوردن نباش

نگران فرصتهایی باش که از دست میدی ٬ وقتی حتی سعی نمی کنی

در يك نظر سنجي از مردم دنيا سوالي پرسيده شد و نتيجه جالبي به دست آمد از اين قرار

سوال : نظر خودتون رو راجع به راه حل كمبود غذا در ساير كشورها صادقانه بيان كنيد؟

 و كسي جوابي نداد ... چون

 در آفريقا كسي نمي دانست غذا يعني چه؟ در آسيا كسي نمي دانست نظر يعني چه؟ در اروپاي شرقي كسي نمي دانست صادقانه يعني چه؟ در اروپاي غربي كسي نمي دانست كمبود يعني چه؟ در آمريكا كسي نمي دانست ساير كشورها يعني چه؟؟؟َ

خوشا به حال مسیحیان که گوشی برای شنیدن دارند.

که چون اقرار کنند با روح وروانی سبک اتاقک مرز میان خود

 و او را ترک می کنند.

 
زندگي رسم خوشايند یست .

زندگي با ل و پري دارد با وسعت مرگ    

پرشي دارد اندازه ي عشق .

زندگي چيزي نيست  كه لب طاقچه ي عادت از ياد من و تو برود .

زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد .

زندگي سوت قطاري است كه در خواب پلي مي پيچد .

با سلام

امروز این وبلاگ رو ساختم برای حرفهای دلم

امیدوارم دوستای خوبی پیدا کنم